Στην Αγία Μαρίνα Κελοκέδαρων, οι κλιματολογικές συνθήκες και η μορφολογία του εδάφους, ευνόησαν την δημιουργία ενός σύνθετου τοπίου, δασώδεις και καλλιεργημένες εκτάσεις επιζούν παράλληλα.

Στο χωριό ευδοκιμούν ποικίλες καλλιέργειες, όπως ελιές, αμυγδαλιές, χαρουπιές και αμπέλια. Παράλληλα, οι κάτοικοι του χωριού, επιδίδονται στην καλλιέργεια σιτηρών, οσπρίων, αλλά και ορισμένων κηπευτικών ειδών, όπως λαχανικών.

Η ενασχόληση με τις πιο πάνω καλλιέργειες, έγκειται στο γεγονός ότι η περιοχή θεωρείται ξερική, γεγονός που ευνοεί καλλιέργειες με περιορισμένη ύδρευση. Οι γεωργοί του χωριού, για να καρποφορήσουν τα χωράφια τους, αρχίζουν την καλλιέργεια της γης από τους φθινοπωρινούς μήνες και την ολοκληρώνουν λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Οι γεωργοί της Αγίας Μαρίνας επιλέγουν το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, για καλλιέργεια της γης, με σκοπό τα καλλιεργημένα σπαρτά να ευνοηθούν από τη χειμερινή βροχόπτωση.

Στο παρελθόν, οι αγρότες της Αγίας Μαρίνας, καλλιεργούσαν τη γη τους με τη βοήθεια ενός ζεύγους βοδιών, που έσυραν το βασικό γεωργικό εργαλείο, το άροτρο. Η αγροτική εργασία, μ’ αυτόν τον τρόπο διευκολυνόταν κάπως, αλλά παρόλα αυτά δεν έπαυε να απαιτεί το μόχθο και την αφοσίωση του αγρότη. Για την μεταφορά των ιδίων και των προϊόντων τους χρησιμοποιούσαν τα γαϊδούρια.

Η συνεχής εκμετάλλευση της γης του χωριού, επιβαλλόταν από την ανάγκη για συντήρηση των αγροτικών οικογενειών. Το μεγαλύτερο μέρος της σοδειάς που πρόσφερε η γη, αναλωνόταν από την ίδια την οικογένεια, εφόσον οι περισσότερες οικογένειες του χωριού ήταν πολυμελείς. Η παραγόμενη σοδειά, έπρεπε να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες της οικογένειας κατά τη διάρκεια όλου του έτους, γ’ αυτό οι αγρότες του χωριού διατηρούσαν αποθηκευτικούς χώρους.

Η παραγόμενη σοδειά πρέπει να ήταν αυξημένη, αν συνυπολογιστεί πως κατάφερνε να θρέψει τις πολύτεκνες οικογένειες του χωριού και παράλληλα να διοχετεύσει το περίσσευμά της, σε γειτονικά χωριά. Σαφέστερα, η σοδειά έτρεφε κατά μέσο όρο εννιά μέλη ανά οικογένεια, εφόσον μελέτη του 1920 καταδεικνύει πως στις δεκαεπτά οικογένειες, ο αριθμός μόνο των παιδιών, ήταν εκατό τριάντα δύο.
Επιπρόσθετα, η φυσική εικόνα του χωριού, όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν περιλαμβάνει μόνο κομμάτια καλλιεργημένης γης, αλλά και δασικές εκτάσεις γης, στις οποίες βρίσκει καταφύγιο ένα χαρακτηριστικό δείγμα της κυπριακής χλωρίδας. Η φυσική βλάστηση, προδίδει στο χωριό ένα ξεχωριστό χρώμα.

Συμπερασματικά, το φυσικό περιβάλλον της Αγίας Μαρίνας, συνδυάζει τη φυσική βλάστηση, τη χαρακτηριστική κυπριακή χλωρίδα με καλλιεργημένες εκτάσεις γης. Αναμφίβολα, το φυσικό περιβάλλον επηρέασε τη ζωή των κατοίκων του χωριού, που εκμεταλλευόμενοι σωστά τη γη τους, κατάφεραν ν’ αναπτύξουν την καλλιέργεια συγκεκριμένων ειδών. Οι κάτοικοι του χωριού, ειδικότερα τα προηγούμενα χρόνια, ανατράφηκαν χάρη στο φυσικό δώρο, τη γη τους.

Στην περιοχή του χωριού υπήρχαν αρκετές βρύσες, από τις οποίες οι κάτοικοι της κοινότητας έπαιρναν νερό για τις ανάγκες τους, καθώς επίσης και για το πλύσιμο των ρούχων τους. Μετέφεραν τα ρούχα που ήθελαν να πλύνουν στην βρύση και σε ειδικούς τόπους που κατασκεύασαν, ζέσταιναν νερό, πρόσθεταν αλουσίβα και έπλεναν τα ρούχα όλης της οικογένειας.

Σήμερα στην κοινότητα διατηρούνται μόνο τρεις βρύσες, οι οποίες θα συντηρηθούν στο σύντομο μέλλον.