Greek English

 

Αρχική Σελίδα / Παναγία του Σίντη
Print this page

Παναγία του Σίντη

Το Μοναστήρι της Παναγίας του Σίντι, δεσπόζει επιβλητικό στην ανατολική όχθη του ποταμού Ξερού.

Ιστορικό του Μοναστηριού

Η ακριβής χρονολογία ανέγερσης του Μοναστηριού παραμένει άγνωστη. Το Μοναστήρι, όμως, υπήρχε κατά την περίοδο της βενετοκρατίας. Αυτό μαρτυρεί ένα έγγραφο της εποχής για το οποίο, όπως γράφει η Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, γίνεται αναφορά από το Ν. Κυριαζή. Συγκεκριμένα, «στο έγγραφο αυτό, που είναι έκθεση για την Κύπρο, αναφέρεται ανάμεσα στα χωριά της Πάφου και ο Sindi. Είναι αλήθεια ότι δεν αναφέρεται σαν μοναστήρι». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε το μοναστήρι, γιατί, όπως υπογραμμίζει ο ίδιος, «και άλλα μοναστήρια, όπως το μοναστήρι της Παναγίας των Ζαλακιών και η εγκλείστρα του Αγίου Νεοφύτου, στην έκθεση αυτή αναφέρονται ανάμεσα στα χωριά και τα πραστειά και όχι σαν μοναστήρια». Επιπρόσθετα, «η αναφορά αυτή είναι περίπου σύγχρονη με την ανοικοδόμηση του καθολικού(εκκλησίας) του μοναστηριού»

Το Μοναστήρι, μετά το 16ο αιώνα , ήταν μετόχι του μοναστηριού του Κύκκου. Το γεγονός αυτό το αναφέρει και ο Ρώσος μοναχός Βασίλι Μπάρσκυ που επισκέφθηκε το Μοναστήρι το 1735. Τότε μάλιστα «είχε τρεις μοναχούς που στέλλονταν εκεί από τον ηγούμενο του Κύκκου και ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το μοναστήρι του Σίντι είχε και δυο νερόμυλους».

Στις αρχές του 20ου αιώνα, περίπου το 1927, το μοναστήρι έπαψε να αποτελεί μετόχι του Κύκκου. Μετά το 1927, σύμφωνα με τη Μεγάλη Κυπριακή, «το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η κτηματική του περιουσία πωλήθηκε στους κατοίκους των γειτονικών χωριών».

Οι εργασίες αναπαλαίωσης της Μονής άρχισαν το 1994 επί ηγουμένου Νικηφόρου και ολοκληρώθηκαν το 1997. Την ίδια χρονιά, απέσπασε το βραβείο EuropaNostra.

Αρχιτεκτονική της Μονής

Το μοναστηριακό συγκρότημα είναι χτισμένο σε σχήμα Π και περικλείει εσωτερική αυλή. Στο κέντρο της αυλής υπάρχει ένα πηγάδι. Κατά την επίσκεψη του Μπάρσκυ στη Μονή, το 1735, «στο μέσο της αυλής υπήρχε πηγή». Από αυτό συνάγεται ότι παλαιότερα «υπήρχε αυλάκι που οδηγούσε το νερό του Ξερού ποταμού στο μοναστήρι».

Η βόρεια και η ανατολική πτέρυγα της Μονής φαίνεται πως ήταν διώροφες, η πρώτη, χρονολογείται στο 16ο αιώνα ενώ η τελευταία στο 17ο ή 18ο αιώνα. Παλαιότερα, υπήρχε και δυτική πτέρυγα, η οποία «φαίνεται ότι αποτελείτο από ισόγεια δωμάτια που χρησίμευαν σαν σταύλοι και αχυρώνες».

Το καθολικό(εκκλησία)

Στη νότια πλευρά της αυλής είναι κτισμένο το καθολικό της Μονής. Πρόκειται για μια μονόκλιτη εκκλησία με τρούλο που εξωτερικά είναι οκτάπλευρος και έχει τέσσερα τοξωτά παράθυρα. Στο δυτικό τοίχο του ναού υπάρχει ένα κυκλικό παράθυρο και άλλο ένα μικρότερο στην αψίδα. Ανατολικά ο ναός καταλήγει σε αψίδα, η οποία εσωτερικά «έχει την μορφή τόξου κύκλου, ενώ εξωτερικά είναι πεντάπλευρη». Στο εσωτερικό του ναού κυρίαρχη είναι η θέση του ξυλόγλυπτου τέμπλου.

Το καθολικό της Μονής, σύμφωνα με τα μορφολογικά του στοιχεία -αναλογίες, μορφή τρούλλου, μορφή περιθύρου βόρειας εισόδου, αδιάρθρωτο εσωτερικό- ανάγεται στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα.

Πηγές:

Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια

Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίας Μαρίνας Κελοκεδάρων

Designed & Developed by NETinfo Plc